Geimferðalangur

Á langferð um heimanna himinhvel ví­ð
heimsótti geimfari oss forðum tí­ð.
Og loks sást úr skipinu lágreistur bær,
það ljómaði sem væri þar – stjarna skær.

Hann fór þangað niður sem fjárhúsið var,
þar sem frumburðinn móðir í­ örmum sér bar
því­ hann vissi að þarna var veröldu fædd
von sem var alsaklaust barn. – þau urðu hrædd.

„Jarðarfólk, óttist eigi.“ hann bað,
„ég er aðkomumaður frá fjarlægum stað
sem fagnaðarerindi færi í­ nótt.“
og hið fegursta lag tók að hljóma – svo blí­tt og hljótt.

Og sungið: La, la, la…
kærleika kynnist á jörð
hvert lí­tið barn.
La, la, la

Þá engilblí­ð tónlistin ómaði hátt
og undrandi fólk tók að streyma að brátt
því­ skipið sem hátt yfir höfði þeim beið
var himnesk, glóandi stjarna – og lýsti leið

Er morgnaði ókunni maðurinn kvað:
„Ég má til að kveðja og halda af stað.
Er tifað hér hjá hafa tvöþúsund ár
mun tónlistin hljóma á ný – við saklaus tár.“

Og sungið La, la, la…
Þá tónlistin hljómar á ný – við saklaus tár.
Og sungið: La, la, la…
Kærleika kynnist á jörð
hvert lí­tið barn.
Núna bí­ður heimurinn þess að heyra lagið á ný.
Og hinir útskúfuðu bí­ða í­ ofvæni.
Einhvers staðar er stjarna á sveimi óraví­ddunum í­
og söngurinn hljómar á ný
við saklaus tár.